Ελπίδα.

Αλλαγή εποχής. Έτους. Συνηθειών. Ανθρώπων. Σπιτιού. Μαζί με τα ρούχα σε κάθε αλλαγή εποχής, φυλάσσω και κάποια από τα συναισθήματά μου. Κάπου στην αρχή του χειμώνα φύλαξα τον ενθουσιασμό, τη ζεστασιά, την επιμονή, την ελπίδα. Κράτησα την υπομονή και την καρτερία, και την αγάπη για πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα και πράγματα.

Άλλαζε ο χρόνος και με βρήκε μόλις να έχω γυρίσει από τη δουλειά. Με μηδενική ελπίδα, με μηδενική πίστη, με ανύπαρκτα όνειρα. Με τηλεφωνήματα και μηνύματα που δεν ήθελα να δεχθώ, αλλά δέχθηκα. Με τηλεφωνήματα και μηνύματα που δεν ήθελα να στείλω, αλλά έστειλα. Κάπου εκεί έπιανα τον εαυτό μου να κοιτά απορημένος όχι μόνο τα εισερχόμενα, αλλά και τα εξερχόμενα. Ευχές που έρχονταν απλά για να έρθουν. Ευχή που έδινα από την καρδιά μου. Υγεία. Όλα τα υπόλοιπα τα διάβαζα και απορούσα κατά πόσον κατέχω την Ελληνική, και κατά πόσο αυτοί που τα έγραφαν είχαν μπει στην πρίζα, σαν τα φωτάκια του δέντρου, και έγραφαν τέτοια πράγματα. Καμία ουσία. Η Αθήνα να καίγεται, ένα κράτος να διαλύεται, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις να περνούν δια πυρός και σιδήρου και οι ελαφρότεροι απλά να αδιαφορούν και να ψυχανεμίζονται μέσα σ’ένα κλίμα γιορτινό, κι εγώ να διαβάζω κλεμμένα στιχάκια πολλαπλής αναπαραγωγής και αντιγραφής και να κουνάω το κεφάλι μου, περισσότερο για να πιστέψω τα όσα γίνονται τριγύρω μου, παρά για να βεβαιωθώ ότι εξακολουθώ να κάνω τη συγκεκριμένη κίνηση.

Νέο έτος. Χιονοστοιβάδα γεγονότων. Μάλλον έδωσα τόσο εγκάρδια τις ευχές για υγεία στους γύρω μου, που στέρεψαν στο δικό μου σπίτι. Δύο χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Δύο χαστούκια στο πρόσωπο τόσο δυνατά, που πόνεσε η καρδιά κι όχι τα μάγουλα. Έμαθα για πρώτη φορά στη ζωή μου τί σημαίνει ζητάω χάρη. Το έκανα. Με έμαθαν πάντα να δίνω και ποτέ να μη ζητάω. Λάθος. Ήξερα από που να ζητήσω και ποιοί θα στέκονταν άνθρωποι στη δύσκολη στιγμή μου. Ήξερα και από πού να μη ζητήσω για να μην ακούσω αμπελοφιλοσοφίες και να μην έχω περαιτέρω φόρτο ανούσιων τηλεφωνημάτων. Έκανα τον απολογισμό μου και έβγαλα τα συμπεράσματά μου.

Έμαθα και κάτι πολύ σπουδαίο. Ότι ακόμη κι όταν έχεις βάλει την ελπίδα στη ναφθαλίνη, μόνο εκείνη μένει δίπλα σου όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται. Εκείνη είναι που γεννά ξανά την αγάπη και τη ζεστασιά μέσα σου, ενώ επί χρόνια έψαχνες τρόπο να ξεπαγώσεις το μέσα σου. Και μαζί μ’εκείνη, η πίστη στον Θεό, είναι που από τις στάχτες γεννούν δύο θαύματα, που μόνο ως τέτοια μπορείς να τα αντιμετωπίσεις.

Ελπίδα. Για μένα. Για σένα. Για όλους. Μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Έπεσα. Πόνεσα. Τί σημασία έχει; Ξανασηκώνομαι. Τινάζομαι. Προχωράω μπροστά. Με όπλα την ελπίδα και την πίστη. Κι όμως, έχει λιακάδα!

Όχι καλή χρονιά. Καλύτερη ζωή. Πιό ανθρώπινη. Εμπέδωσέ το. Καλή Χρονιά δεν θα ξανακούσεις από μένα. Ούτε Χρόνια Πολλά. Χρόνια Καλά. Μόνο. Για όσο θέλει Εκείνος.

Το κείμενο αφιερώνεται στον Α. και την Γ., που είναι κομμάτια μου.

~ από erotas στο Ιανουαρίου 29, 2009.