30.
05.05.1979
05.05.2009
Πώς πέρασαν τριάντα χρόνια; Πάντα τη φοβόμουν αυτή τη στιγμή. Πάντα τη φοβόμουν αλλά εκ του ασφαλούς, πιστεύοντας πώς είναι τόσο μακριά. Κι όμως ήρθε. Κι όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος, πέρασα τα γενέθλιά μου μακριά από το σπίτι μου και απ’οσους αγαπώ, λόγω δουλειάς. Πάντα προηγείται η δουλειά και έπομαι εγώ, οι ανάγκες μου, τα σημαντικά, όσα αγαπάω. Πίστευα πως θα είχα καταφέρει κλείνοντας τα τριάντα να έχω αντιστρέψει τους ρόλους και τις προτεραιότητες. Είναι κάτι σαν το “Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει”. Όπερ εστιν μεθερμηνευόμενον, μη εφικτό. Η ευσυνειδησία και το να θέλεις να είναι όλοι ευχαριστημένοι ώστε να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για συγκλονιστικές αλλαγές.
Δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι πάνω μου με το άγγιγμα της τρίτης δεκαετίας. Μέσα μου σίγουρα πολλά. Εξωτερικά μερικές λευκές τρίχες στα μαλλιά μου, που μου αρέσουν πολύ. Τις παρατηρώ στον καθρέπτη. Δεν είναι ορατές από τρίτους, με το απλό γυμνό μάτι. Δεν είναι καν λευκές. Είναι ασημένιες και τις λατρεύω. Μόλις τις εντόπισα, χώθηκα σαν παιδί στην αγκαλιά της μάνας μου και άρχισα να αυτοσαρκάζομαι. “Μαμά, γέρασα, έχω ασημένια μαλλιά. Του χρόνου μπορεί να βγω πρώτη, να βγάλω χρυσά, ή να βγω τρίτη και να βγάλω χάλκινα”. Η μάνα μου γελάει και μού λέει πόσο όμορφη είμαι. “Όσων ασπρίζουν τα μαλλιά παύουν να είναι νέοι και όμορφοι, μαμά”. Κι εκείνη θυμώνει και μού λέει πως η ομορφιά γεννιέται και πεθαίνει μέσα μας. Πως αν υπάρχει, κάνει και το εξωτερικό όμορφο και να ακτινοβολεί. “Δες τον πατέρα σου”, μου λέει. “Άσπρισαν τελείως τα μαλλιά του και είναι όμορφος σαν νεαρούδι”. Τον κοιτάζω. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πως άσπρισαν τελείως τα μαλλιά του. Μεγαλώνει κι εκείνος όπως εγώ. Αυθόρμητα, τον αγκαλιάζω και του χαιδεύω τα μαλλιά. Είναι απαλά και όμορφα, σαν την ψυχή του και την καλοσύνη που ξεχειλίζει από το χαμόγελό του μέχρι τα αστεία του. Προσπαθώ να συγκρατήσω ένα δάκρυ. Δεν θέλω να ξαναμπώ στις σκέψεις του Ιανουαρίου και στην αμφιβολία. Θέλω να είναι για πάντα κοντά μου. Είμαι άπληστη και ιδιοτελής όσον αφορά σε όσους αγαπάω.
Τριάντα χρόνια κι ακόμα δεν έμαθα να ελέγχω τα συναισθήματά μου. Όλα στο κόκκινο. Θυμός, αγάπη, έρωτας, συγκίνηση. Όλα στο μέγιστο. Για μένα δεν υπήρχε ποτέ λίγο ούτε μέσον. Γι’αυτό υπέφερα. Κι αυτό θα το πληρώνω γιατί δεν μπορώ να αλλάξω.
Τριάντα χρόνια και μετά από την τελευταία πολύμηνη περίδο όπου έψαχνα απαντήσεις και έμεινα κλεισμένη στον εαυτό μου, αφήνοντας ελάχιστα άτομα κοντά μου που να ξέρουν τί σκέφτομαι και τί νιώθω, αισθάνομαι τόσο καλά, όσο δεν περίμενα ποτέ.
Τριάντα χρόνια και νιώθω πως η ζωή μου τώρα ξεκινάει, γεμάτη προοπτικές, μυστήριο, περιπέτεια, και κάτι μεγάλο που πρόκειται να συμβεί. Δεν ξέρω τί είναι αυτό, αλλά το νιώθω, και το έντικτό μου δεν με ξεγέλασε ποτέ.
Χρόνια μου πολλά!
Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα φιλί στην Αθανασία μας εδώ http://mikriahtida.wordpress.com που πάντα τα λόγια της συντονίζονται με τα δικά μου και η ψυχή της βρίσκεται στην ίδια συχνότητα με τη δική μου..
Καλό μου γειάσου!…αα,τι ωραίο κείμενο!..και πόσο δίκιο έχεις! και θυμήθηκα τώρα κάτι,που είχε πεί ο πατέρας μου (τον οποίο υπέραγαπώ)..με ρώτησε την ηλικία μου κάποια στιγμή (ξεχνάει έυκολα ναί,ναί χααααχαχχααχχα!)..κι όμως πρίν λίγες μέρες μπήκα στα τριάνταένα παρακαλώ!..(μη νομίζεις…μπρρρρ!και γώ φρίτω όταν το σκέφτομαι)…με ρώτησε πόσο χρονών είμαι..(λίγο πριν αφήσω τα τριάντα)…του είπα-’τριάντα’..και γύρισε και μου είπε κάτι που με χτύπησε στη καρδιά είπε-’με τρομάζεις’…εννοούσε προφανώς ότι νιώθει δέος στη σκέψη,ότι πιά μεγάλωσα εγώ και μεγαλώνει και κείνος..(είναι ήδη,κάπου 53 χρονών;;),αυτό που λες το ένιωθα και το νιώθω,εγώ και για τον εαυτό μου αλλά και πιό πολύ για τους γονείς μου,με τρομάζει ακόμη η ιδέα ότι γερνάω και ότι γερνάνε και κείνοι…και αυτό το απαίσιο συναίσθημα ότι ο χρόνος τρέχει,με ταχύτητες που ζαλίζουν και δεν τον προλαβαίνω εγώ..αλλά με προλαβαίνει όμως εκείνος..ναί και γώ,έχω ‘ασημιές’ τρίχες! και τη πρώτη φορά που τις είδα κόντεψα να λιποθυμήσω!τώρα όμως έχω κάπως,αποδεχτεί την ιδέα αυτή…σε ένα βαθμό…έχει και τα καλά της η φάση αυτή…μαθαίνεις,μέσα από το πέρασμα του χρόνου,γίνεσαι πιό δυνατός,ατσαλώνεσαι…αποκτάς χρήσιμες γνώσεις και εμπειρίες! Και αυτό είναι πολύ σπουδαίο… καλή μου..αααα, μα πόσο με συγκινείς! ένα φιλί κι από μένα..τι ωραίο το υ.σ σου! ευχαριστώ καλή μου να’ σαι καλά…φιλάκια..
Καλή μου χρόνια πολλά!,χιλιόχρονη..πάντα καλά και γερή και ό,τι επιθυμείς!λίγο αργοπορημένες οι ευχές μου…αλλά όταν άφησα το σχόλιο ήταν ώρα να φύγω,(να πάω σε μιά γιορτή,έχουμε ένα Κωσταντίνο)…και ίσα που πρόλαβα να το γράψω!…φιλάκια…
Καλο μηνα ερωτευμενακι!!
Να εισαι καλα και να προσέχεις
Οσο για την ηλικια…υγεια να έχεις, να γιορταζεις πολλα πολλα
γενεθλια!!
Είσαι στην καλύτερη φάση…να τα χαρείς , να τα ζήσεις , να τα απολαύσεις , κάθε στιγμή τους !!!
καλό ξεκίνημα λοιπόν γλυκια μου!!καλή “νέα” ζωή…εύχομαι γεμάτη χαμόγελο
μετά τα 30 δεν γράφουν στα μπλογκ?
na τα εκατοστησεις!!!!
@ Αθανασία: Πολύ σ’ευχαριστώ, κορίτσι μου! Μα πάρα πολύ! Να είσαι πάντα καλά! Δεν έχω πολύ χρόνο (αυτό πιά είναι πασιφανές), αν είχαμε θα ήθελα να μπορούσαμε να τα λέγαμε συνέχεια! Η ψυχή σου ταυτίζεται με τη δική μου, κι είναι τόσο όμορφο να ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα!
@ iLiAs: Σ’ευχαριστώ, καρδιά μου! Κι εσύ ό,τι επιθυμείς!
@ Τρελοφάκι: είμαι καλά, ναι, διανύω τα καλύτερα.. οι δυσκολίες πάντα υπάρχουν, αλλά δεν θέλω να είμαι αχάριστη! Όλα θα γίνουν με το θέλημά Του. Και, ναι, θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου, γλυκιά μου! Σ’ ευχαριστώ πολύ!
@ αγγελόσκονη: Μικρό μου, ερωτευμένο μου, ευτυχισμένο μου, αγγελένιο μου, σ’ευχαριστώ τόοοοοσο πολύ και όχι, μετά τα τριάντα γράφουν (έχουν τόσα πολλά να πουν, τόσα πολλά συναισθήματα μέσα τους) απλά ψάχνουν τον χρόνο να γράψουν και δεν τον βρίσκουν! Σε φιλώ με πολύ πολύ πολύ αγάπη, κοριτσάκι μου!!
@ ψυχασθενής: σ’ευχαριστώ πολύ, καλώς ήλθες, θα προσπαθήσω μόλις ξαναβρώ λίγο χρόνο να σε επισκεφθώ! Μετά τιμής, μία… συνάδελφος (???) [κι ο έρωτας ψυχασθένεια είναι, μη νομίζεις!!!]