Όταν η Αγάπη παίρνει σχήμα…
Ξέρω πως δεν έφυγες. Έφυγε το σώμα που νοσούσε και τόσο πόναγε. Η ψυχή σου είναι πάντα εδώ, μέσα σε κάθε έναν από εμάς που τόσο αγάπησες και τόσο σε αγαπήσαμε. Τώρα δεν πονάς πιά, και αυτό μού δίνει τόση χαρά, να ξέρω πως τελείωσε το μαρτύριο. Ξέρω πως τώρα θα μας προσέχεις όλους όπως θα ήθελες, ελεύθερη & δυνατή. Όλοι μας είμαστε περήφανοι γι’αυτό που είμαστε, γιατί συνετέλεσες κι εσύ σε αυτό. Θα κάνω όμορφες σκέψεις για σένα, αφού σε νιώθω, μέσα μου και τριγύρω μου, σαν ένα ελαφρύ αεράκι, σαν ένα χάδι, σαν τις σταγόνες της βροχής, απαλές και δροσερές. Η Αγάπη πήρε σχήμα. Έγινε εσύ. Σ’ ευχαριστώ για όλα. Σ’ ευχαριστώ γιατί μού χάρισες το σημαντικότερο δώρο απ’όλα. Να αγαπάω χωρίς εγωϊσμό. Να πιστεύω. Να συγχωρώ. Να μαλακώσω. Πολλά δώρα, όχι ένα. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που με καταλάβαινε, και ξέρω πως θα συνεχίσεις να το κάνεις, αφού όλο εδώ τριγύρω θα είσαι, όπως όλοι μας. Καλή μας νύχτα, αύριο ξημερώνει μία νέα μέρα, μαζί σου. Μόνο το σώμα απουσιάζει, αλλά δεν είναι πιά σημαντικό. Κι αυτό εσύ μας το έμαθες. Σήμερα.
Καλό μου…τι ωραίο κείμενο..λυπάμαι για τις δύο αυτές,πολύ επίπονες κ οδυνηρές απώλειες που ζείς…αυτό το καιρό..δε ξέρω ποιοί ήταν αυτοί οι δύο,άνθρωποι που έχασες…όμως έχεις δίκιο πολύ θα λεγα..ε,αυτοί που αγαπήσαμε (που αγαπήσαμε όμως,αληθινά τίμια με όλο μας το είναι),ζούν πάντα μέσα μας,κινούνται γύρω μας ‘ζούν’ αλλά όμως,με διαφορετικό τρόπο…πλανιούνται πάντα γύρω…ίσως κ για όσο ζούμε..η αγάπη καλό μου δε σταματά ποτέ, δε χάνεται,δε σταματά στο θάνατο,ή την αναχώρηση κάποιων αγαπημένων,δε πεθαίνει ποτέ..η αγάπη καλό μου είναι κάτι αναλίωτο κ άφθαρτο στο χρόνο….ξέρω πονάει η απώλεια καλό μου.. αλλά πρέπει να προσπαθούμε,να…΄μεταμορφώνουμε’ τον πόνο αυτόν σε κάτι άλλο πιό χρήσιμο,για εμάς…και λιγότερο επίπονο…πάντα…όσο μπορούμε..τα θερμά μου συλληπητήρια…
Σ’ευχαριστώ… Σήμερα πονάω πιό πολύ από χθες… Δεν ξέρω κατά πόσον είναι φυσιολογικό αυτό, αλλά η απώλεια και η συνειδητοποίηση της απώλειας είναι τόσο έντονη, που μού κόβει την ανάσα… Αυτό έχω σκοπό, να μεταμορφώσω τον πόνο σε κάτι άλλο, πιό χρήσιμο και λιγότερο επίπονο. Αυτό ακριβώς, όπως το είπες, Αθανασία μου.
Δεν έχω λόγια να σου πω, λόγια παρηγοριάς…
Σε τέτοιες καταστάσεις μόνο ο χρόνος μπορεί να βοηθήσει
Σου εύχομαι κουράγιο και λυπάμαι πολύ για τον πόνο που περνάς
Τρελοφάκι μου,
Και μόνο που μπήκες στον κόπο να αφήσεις τη σκέψη σου, με βοηθάς όσο δεν φαντάζεσαι. Προσπαθώ να κάνω κουράγιο και υπομονή. Κι εγώ λυπάμαι που μέσα στο τρέχον έτος η ασθένεια καρκίνος ξεκλήρισε την οικογένειά μου.. Τρεις προσεβλήθησαν, οι δύο έφυγαν… Ίδωμεν.. Σε φιλώ με αγάπη και φιλιά στην όμορφη πόλη σου!
ερωτευμενακι να προσέχεις
Συγγνωμη δεν ηξερα.
Γλυκιά μου , αυτό είναι πράγματι πολύ σκληρό , όσα φέρνει η στιγμή…
μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσα μπορούμε πραγματικά να αντέξουμε…
Είσαι στη σκέψη μου , πάντα περνάω να σε διαβάσω αλλα τελευταία με τα ποστ που ανεβάζεις με έκανες να στεναχωρηθώ τόσο πολύ.
Λυπάμαι.
Ας εχουν καλό Παράδεισο οι αγαπημένοι σου
Κι εσύ ένα πιο χαρούμενο μέλλον, οχι αλλες λυπες.
@iLiAs
Σ’ ευχαριστώ πολύ, θα προσέχω.
@emptyfeelings
Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν όφειλες να ξέρεις. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του προβλήματα. Μην ανησυχείς.
@τρελοφάκι
Να μη στεναχωριέσαι, μικρή μου. Όλα μέσα στη ζωή είναι, και είμαστε αναγκασμένοι να πορευόμαστε με όσα έρχονται στο διάβα μας, εφόσον είναι μη αναστρέψιμα. Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Και οι τόσο ανθρώπινες ευχές σου ας εισακουστούν, επιτέλους.. Φιλί.