Αλλιώς.

alone by Michal Mierzejewski

Οι αλλαγές στη ζωή μου την τελευταία πενταετία θα μπορούσαν σίγουρα να αποτελέσουν ένα ωραιότατο σενάριο για τη μεγάλη οθόνη. Εναλλαγές προσώπων, κατοικιών, εργασιών, καταστάσεων, ψυχολογίας. Τίποτα δεν έμεινε σταθερό.

Θυμάμαι παλιά ορκιζόμουν πως ποτέ δεν θα πουλούσα το σπίτι που μεγάλωσα, κι ας μην ήταν καθόλου πρακτικό για μένα, για τις αποστάσεις της δουλειάς μου και των αγαπημένων μου. Το πούλησα τελικά χωρίς δεύτερη σκέψη.

Θυμάμαι παλιά ορκιζόμουν πως οι παιδικοί μου φίλοι θα είναι πάντα η οικογένειά μου, πάντα στο προσκήνιο της ζωής μου, γιατί έτσι τούς ένιωθα. Τόσο τους αγάπησα. Έκλεισα την πόρτα της ψυχής μου μετά από πολλαπλές τρικλοποδιές. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Με πολύ πόνο που τώρα έχει αρχίζει να καταλαγιάζει. Μόνο που έπαψα να πιστεύω στη φιλία. Τρεις φωτεινές εξαιρέσεις παρέμειναν. Ίδωμεν…

Θυμάμαι παλιά ορκιζόμουν πως η σχέση μου θα κρατήσει για πάντα. Ονειρευόμουν το πάντα και απέκλεια το τέλος. Πίστεψα στον άνθρωπο (?) που επέλεξα να είναι στο πλευρό μου. Είχα μέσα στην καρδιά και το μυαλό μου σκηνές, σαν φω τογραφικά στιγμιότυπα. Μιά αγκαλιά γεμάτη παιδιά, και τριγύρω μου άλλα τόσα να τρέχουν και να ζουζουνίζουν τον τόπο. Τις τέλειωσα. Και τις δύο τελευταίες μου σχέσεις. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Η πρότελευταία, εξιδανικευμένη μέχρι το άπειρο, αρχίζει πιά, 10 χρόνια μετά τους κύκλους που διέγραφε στη ζωή μου, να απομυθοποιείται στο κεφάλι μου και να παίρνει τις κανονικές της διαστάσεις. Η τελευταία, κούφια από την αρχή μέχρι το τέλος της, ένεκα επιλογής κούφιου παρτενέρ, πλέει σε πελάγη κενότητας. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Σαν ένα κακό όνειρο. Κάπου. Κάποτε. Τόσο μακρινά.

Θυμάμαι παλιά πόσο λαχταρούσα να πηγαίνω στη δουλειά μου. Πόσο πίστευα στην ανιδιοτέλεια και τις καλές προθέσεις των συνανθρώπων και συναδέλφων. Πήρε νομίζω γύρω στις είκοσι πισώπλατες μαχαιριές για να αυτοχαστουκιστώ και να βγω από τη νιρβάνα μου.

Θυμάμαι παλιά ορκιζόμουν πως οι δύο σημαντικότεροι άνθρωποι στη ζωή μου θα ήταν πάντα νέοι, ακούραστοι, γεροί. Πτώση. Το συννεφάκι δεν άντεξε τόση αισιοδοξία και τόση παιδικότητα από πλευράς μου, και έσκασε. Ναι. Έκανε ένα παφ! και βρέθηκα γκρεμισμένη στην πίσω πλευρά ενός νοσοκομείου, να κλαίω και να παρακαλάω να γίνει ένα θαύμα. Τούς κοιτάζω. Είναι σαν αυτό που μού έλεγαν πάντα: «Ο γονιός το παιδί του πάντα μωρό το βλέπει». Και το παιδί τον γονιό του πάντα νέο και υγιή, να σηκώνει τον κόσμο στην πλάτη του, να συμπληρώσω. Θυμάμαι και το «Κάνε το καλό και ρίξ’το στον γιαλό». Αυτό δεν με οδήγησε πουθενά. Πλέον το εφαρμόζω μόνο σε παντελώς άγνωστους που έχουν ανάγκη αγάπης και στοργής. Ποτέ πιά και ποτέ ξανά σε γνωστούς. Είναι σαν την ιστορία με τα καρφιά. Ακόμη και να καταφέρεις να τα αφαιρέσεις εντελώς, εκείνα έχουν ήδη αφήσει το σημάδι τους, την πληγή, να υπενθυμίζει πως κάποτε είχαν χωθεί εκεί, βαθιά. Και πόνεσαν.

Δεν θέλω να θυμάμαι νομίζω. Ούτε να ορκιστώ ξανά. Δεν θέλω και δεν είμαι πιά ούτε τυπική, ούτε θύμα, ούτε χαλί να με πατήσεις, ούτε επιεικής. Δίνω μιά και τα σβήνω όλα μονοκοντηλιά. Και αγάπες, και έρωτες, και φιλίες, και δουλειές, και σπίτια, όλα. Όλα. ΟΛΑ. Ο-Λ-Α.

Θέλω να πιστέψω πως κάτι αλλάζει. Μόνο αυτό θέλω.

ΥΓ. Θα διαβάσεις και δεν θα πιστεύεις πως διαβάζεις εμένα. Νόμιζες πως πάντα θα ήμουν υποχωρητική και θύμα. Πως θα υπέκυπτα πάντα σε όσα αγαπάω. Πόσο λάθος είσαι όμως! Γι’αυτό μην παρερμηνεύεις τη σιωπή μου. Δεν είναι αδυναμία. Είναι παγερή αδιαφορία. Ένα κλικ περίμενα μέσα μου μέσα στην τελευταία πενταετία. Κι έγινε.

Αφιερώνεται σε όλους όσους πίστεψαν πως η κενότητα και η ανυπόστατη υπεροψία τους θα επιβάλλονταν της καλοσύνης, της ταπεινότητας και της αγάπης.

Advertisements

~ από erotas στο Απρίλιος 21, 2009.

9 Σχόλια to “Αλλιώς.”

  1. Έρωτα μου, απλά εξελίσσεσαι.
    Είναι κάποτε σκληρή τούτη η διαδρομή.
    Στο σύνολο του απολογισμού είναι πάντοτε και για όλους σκληρή.
    Είναι όμως πάρα πολύ νωρίς για να κάνεις τούτο τον απολογισμό.
    Στην ηλικία μας είναι πάντα λειψό το αποτέλεσμα.
    Στο τέλος μονάχα έρχεται η στιγμή η σωστή για τούτο τον απολογισμό.
    Τότε που οι καρποί όλως εκείνων των αλλαγών που συντελούνται εντός μας έχουν φανερωθεί κι έχουν αφήσει το άρωμα το πραγματικό τους να ποτίσει την ψυχή μας.
    Γινόμαστε σκληροί στο πέρασμα των χρόνων και στην διαδοχή των προσώπων σε θέσεις κλειδιών για την ψυχή μας.

    Έλεγα πάντοτε πως κάθε τι που βιώνουμε άλλο ρόλο δεν έχει από το να μας προετοιμάσει για εκείνο το επόμενο που θα έρθει, ακόμα κι εκείνο που από μακριά φαίνεται πως είναι λάθος.

    Έρωτα μου, πάντοτε υπάρχει κάτι όμορφο που μας περιμένει…
    Να χαμογελάς πάντοτε.

  2. Έρωτα μου, πάντοτε υπάρχει κάτι όμορφο που μας περιμένει…
    Να χαμογελάς πάντοτε.

    Αυτά που γράφει ο φίλος μας ο Ήχος …πόσο σοφά είναι.
    Δώσε χρόνο στον εαυτό σου…κάπου κάποτε θα βρεις αυτο που θέλεις και αξίζει να αγαπας.

    Μη χάνεις ποτέ την ελπίδα , Π-Ο-Τ-Ε.

    Πολλά φιλιά και όλα θα αλλάξουν…εκεί που δεν το περιμένεις , γιατί η ζωή ξέρει πάντα καλύτερα !

  3. H ζωή είναι απρόβλεπτη, πότε όμορφη και πότε δύσκολη. Καμιά φορά εμείς δεν θέλουμε να δούμε τα πράγματα όπως είναι.
    Κάθε τέλος όμως είναι και μια αρχή…και να θυμάσαι
    «Οτι Δεν Σε Σκοτώνει Σε Κάνει Πιο Δυνατό»

  4. Τι να πω άλλο από αυτά που είπαν οι πάνω φίλοι σου.. Ελπίδα και Αγάπη μην τα φήσεις γιατί θα σε αφήσουν. Και χαμόγελο. Κάθε αναποδιά να γίνει εμπειρία και δύναμη. Κοίτα μπροστά και πίστεψε ότι ο ουρανός αύριο θα ανατείλει για σένα. Φιλιά πολλά.

  5. milises mesa stin psixi moy!! alla as min to valoume kato!!!dyo pragmata stekoyn ekei san faros,kalosini sta vasana tou allou kai sta dika sou tharros!!!

  6. Γειάσου καλή μου…πόσο δίκιο έχεις..μα πόοοοσο…έχω έρθει και εγώ στο σημείο,αυτό να αναγκαστώ να ‘αποδεχτώ’ότι αυτό που βλέπω και ζώ και το βλέπω,με τα ίδια μου τα μάτια μπροστά μου ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ,ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ ΦΡΙΚΤΑ,και που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εγώ,είχα στο μυαλό μου…και ναί,είναι όντως φρικτό όταν ξυπνάς από το όνειρό σου,και πέφτεις από το ρόζ συννεφάκι σου…και πέφτεις με φόρα και απότομα (και χωρίς αλεξίπτωτο όπως λέω εγώ)…στην επιφάνεια αυτή που ονομάζεται σκληρή πραγματικότητα..και που η πτώση πάνω σε αυτή,μπορεί και να σε σκωτόσει….εμένα με ‘σκώτοσε’τρίς φορές..και δε σκοπέυω να αφήσω να γίνει αυτό,και ακόμη μία…μία εξετίας μιάς ‘φιλίας’που θεωρούσα σημαντική,και τελικά αποδείχθεικε σάπια…και άλλες δύο εξετίας ενός έρωτα,του παιδικού μου που θεωρούσα ότι είναι ο μεγάλος έρωτας,της ζωής μου..αλλά που όμως αποδείχθεικε και αυτή η σχέση σάπια,και βασισμένη από τη μεριά του,σε ψέμματα και πρωσοπικέ του επιδιώξεις μό-νο…είναι πολύ σκληρό καλή μου σε καταλαβαίνω..αλλά σκέψου ότι μέσα από αυτό όλο θα βγείς πιό σοφή και δυνατότερη…και αυτό πιστέυω είναι πολύ σημαντικό…είναι σπουδαίο δώρο…καλώς ήρθες και πάλι εδώ..μας έλειψες….

  7. Καλή μου γειάσου…ήρθα να σε ενημερώσω ότι αποδώ και πέρα θα με βρίσκεις εδώ-www.mikriahtida.wordpress.com ok;;;φιλάκια…

  8. Υσ-η διαφορετική εικόνα είναι επειδή έχω βάλει άβαταρ οκ;;;

  9. Έρωτα, καιρό έχουμε να τα πούμε.
    Διάβασα τα «ταξίδια» σου της τελευταίας πενταετίας. Έτσι γίνεται σχεδόν πάντα. Το χάσιμο της αθωότητας.
    Σου έυχομαι δύναμη και καλή τύχη, αυτη όλοι την χρειαζόμαστε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: