Τέλος εποχής.

23 ημέρες. Μετράω τις στιγμές από εκείνο το πρωϊνό που ο Θεός είχε άλλα σχέδια για σένα. Να σε πάρει από το σπίτι και να σε πάει σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Να είμαστε όλοι αναγκασμένοι, 7 μήνες τώρα, πόσο μάλλον 23 μέρες πριν, να σε καθησυχάζουμε με ψέματα, ότι «δεν είναι τίποτα» και «θα περάσει», ενώ ξέρουμε… Να μπαίνω στο πατρικό μου και να μη σε βλέπω να με περιμένεις και μόλις με βλέπεις να μου λες «Γύρισε το μωρό μου;». Να κοιτάζω το κρεβάτι σου άδειο και να με πνίγει ένας λυγμός. Σκέφτομαι πως το να δένονται τα μέλη μιάς οικογένειας στο βαθμό που είμαστε εμείς δεμένοι. Πολλές φορές είναι και κακό. Γιατί δεν έχεις την ψυχραιμία να δεχθείς τις ανατροπές της ζωής. Θυμώνεις με τον Θεό, αμαρτάνοντας βαθύτατα με αυτή σου την ενέργεια, θυμώνεις με όλα, κλαις και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυά σου ούτε την οργή σου. Κι όταν κάτι είναι μη αναστρέψιμο και ξέρεις ότι ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, άδικα, όταν μετράς τις ώρες του, τις μέρες του, αναγκάζεσαι να κρύβεις εξετάσεις, ακτινογραφίες, μιλάς ψιθυριστά όταν κοιμάται προσπαθώντας να μοιράσεις τον πόνο σου με κάποιον άλλον που επίσης ξέρει, τότε είναι που εκμηδενίζονται μέσα σου τα πάντα. Περνάς διάφορες φάσεις, ανακαλύπτεις στην πορεία πως μπορείς να ξαναχαμογελάσεις, έστω και λίγο, ακόμη κι αν το «πρόβλημα» είναι πάντα εκεί, στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου, κι ενώ όλοι σου λένε «δεν σε ακούει, δεν καταλαβαίνει», εσύ πεισμώνεις, κρατάς ένα χέρι, χαϊδεύεις, μιλάς, και καταφέρνεις να ανατρέψεις την επιστήμη. Φυσικά και ακούει, ήμουν σίγουρη. Από την κόχη του δεξιού ματιού κυλάει ένα δάκρυ σε ένα καθόλα ακίνητο πρόσωπο, και οι φλέβες στο λαιμό συσπώνται, σαν ένας ανεπαίσθητος λυγμός. Ακούει. Δεν ξέρω πιά τί άλλο να σκεφτώ και τί να πω. Δεν θέλω να σε βλέπω να ταλαιπωρείσαι και, κυρίως, να πονάς, σ’αυτό το τούνελ που έχεις βυθιστεί. Σ’αγάπησα επί 30 ολόκληρα χρόνια. Όλες μου οι διαδρομές, συναντούσαν εσένα σε κάθε δρομάκι, σε κάθε λεωφόρο, σε κάθε σταθμό. Φεύγεις και νιώθω ότι ένα κομμάτι μου, το πιό παιδικό που απέμεινε, θα φύγει μαζί σου. Καταπίνω για να φύγει ο κόμπος στο λαιμό μου και νιώθω σαν να καταπίνω τόνους τσιμέντο. Πρέπει όλοι να συμφιλιωθούμε με αυτό, να μην επιβαρύνουμε την ψυχή σου, ώστε να μπορέσεις κι εσύ να κοιμηθείς και να ξεκουραστείς. Εκεί που θα πας, θέλω να είσαι πάντα κοντά μου, να είμαστε πάντα μαζί, για να μη σου λείπω και να μη μου λείπεις. Θα φοράω το σταυρό σου, όπως μού ζήτησες, θα πάψω να είμαι χαζό και δεν θα στεναχωριέμαι με χαζά μικρά πράγματα. Θα αρχίσω να κοιτάζω τον εαυτό μου και να δουλεύω για να ζω, όχι να ζω για να δουλεύω, για να μην έχω τις δικές σου ταλαιπωρίες. Θα θυμάμαι κάθε καλοκαίρι που παίρναμε σκεπάσματα και κάναμε στρωματσάδα στην ταράτσα. Θυμάσαι; Που μας έπαιρνε ο ύπνος μετρώντας τα αστέρια και καταστρώνοντας φάρσες και «επιχειρήσεις» για την επόμενη μέρα. Θα θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και κοιμόμουν στο σπίτι σου, πάντα στο κρεβάτι σου, και το πρωί ξυπνούσα με την αγωνία: έφυγε κιόλας για τη δουλειά; Κι έβρισκα το γάλα μου και μία χαμογελαστή φατσούλα στη χαρτοπετσέτα «Πάρε με τηλέφωνο όταν ξυπνήσεις, λουλουδάκι μου», έγραφε. Θα θυμάμαι τη μυρωδιά σου και το στοργικό σου χάδι. Μα πάνω απ’όλα, όση αγάπη μου έδωσες 30 χρόνια, θα τη δώσω στη νιοστή στους γύρω μου.

Σ’αγαπάω. Είσαι ένας από τους τρεις ανθρώπους που ειλικρινά αγάπησα στη ζωή μου.

Advertisements

~ από erotas στο Οκτώβριος 8, 2009.

6 Σχόλια to “Τέλος εποχής.”

  1. Λυπηθηκα πολυ.Ομοσ καμια φορα στη ζωη τα πραγματα αλλαζουν οσο να πεισ κυμινο.Προσπαθησε μονο να ζησεισ.Το να θυμασαι ειναι η πιο παλια κληρονομια.Μετατρεψε τη λυπη σε νοσταλγια,τη μοναξια σε αναμνησεισ,και προσπαθησε να πλημηρισεισ τον εαυτο σου με αγιαζμενο νερο,για να μπορεσεισ να σβησησ τη φωτια που σου αναψε η ζωη.

  2. Γεννηθήτω το θέλημά Του. Αυτό και μόνο αυτό, Joana. Δεν μπορούμε να πούμε ή να κάνουμε τίποτα μπροστά στις βουλές Του. Σ’ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου, μού δίνουν κουράγιο.

  3. είμαι εδώ
    όταν το θέλήσεις να μιλήσουμε

    «ΗΛΙΟΣΤΑΛΑΚΤΗ»

  4. @ ηλιοστάλαχτη
    Θα μιλήσουμε. Να μαζέψω τα κουράγια μου & να συνέλθω, και θα μιλήσουμε. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ. Δεν φαντάζεσαι πόσο δύναμη μού δίνει η κουβέντα και μόνο.

  5. Αγαπητη μου,ειλικρινα ο Θεοσ θα απαληνη τον πονο σου,γιατι το αξιζεισ.Εισαι σπανιο πλαζμα,για τα σημερινα δεδομενα.

  6. Τρομακτικά δυνατό κείμενο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: